Google Pixel 11 Pro nie jest idealny, ale chociaż nie zdrożał (test)

Gorąco oczekiwana seria smartfonów Google Pixel 11 pojawiła się już w pełnej sprzedaży, a fani marki stoją przed pytaniem: zamienić swój stary telefon na jedenastkę, czy czekać aż Google postara się bardziej. Poprzednia, dziesiąta generacja wywołała mieszane odczucia, a sympatycy Pixeli narzekali na nie zawsze korzystne decyzje producenta. Cóż, nowa generacja na pewno nie jest przełomem, a niewielki flagowiec Pixel 11 Pro to kolejny etap ewolucji, ale nie rewolucja. Nikt się zresztą rewolucji po Google chyba nie spodziewa.

Pixel 11 Pro dostępny jest w trzech wariantach pamięci i cenach: 12 + 256 GB za 5199 zł, 16 + 512 GB za 5799 zł oraz topowy 16 GB +1 TB – 6899 zł. W bonusie użytkownik dostaje bezpłatny 6-miesięczny pakiet subskrypcji Google AI Pro. Obejmuje on wyższe limity Gemini, 5 TB przestrzeni w chmurze oraz dostęp do Google Health Premium. Kto jednak ma już jakąś subskrypcję Google, może się nie załapać – ja mam AI Plus i na tym koncie nie mogę aktywować bonusu.

Ceny Pixel 11 Pro są bardzo wysokie, jak prawdziwych flagowców, sprawdźmy więc, czy warto tyle wydać.

Wygląd i konstrukcja

Google Pixel 11 Pro (podobnie jak model XL), dostarczany jest w kolorach, które producent opisuje jako miedziany róż (Canyon), metaliczny szałwiowy (Olive), mglisty jasnoszary (Fog) oraz czarny (Obsidian). Jak widać, producent dalej trzyma się głównie stonowanych pasteli (wyjątkiem jest intensywny, fuksjowy Pixel 11), które chyba projektowano z myślą o paniach, a mnie dotąd w tym wszystkim brakowało czegoś bardziej męskiego (nie licząc wariantu czarnego). Stąd też ucieszyłem się na wersję Olive, jak sądziłem oliwkową (w domyśle – taką trochę militarną), ale to faktycznie jest „metaliczny szałwiowy”. Czyli w praktyce – blada zieleń z nutką szarości. W sumie bardzo fajny kolor, uniwersalny – pasuje i kobietom, jak i do moich bojówek.

Mniej entuzjazmu wzbudzają chromowane elementy – metalowe ramki okalające obudowę, obramowanie wyspy aparatów oraz logotyp G pośrodku plecków. Trochę to za bardzo nachalne i na siłę prestiżowe. No ale w sumie – można się przyzwyczaić.

Niezależenie do tych uwag, muszą przyznać, że Pixel 11 Pro wygląda świetnie, jakość materiałów jest wzorowa, cieszy matowe wykończenie tylnego panelu ze szkła Gorilla Glass Victus 2. Wyspa aparatów wygląda z zewnątrz tak jak w poprzednich dwóch generacjach, ale została dopracowana wizualnie – wewnętrzny element w całości wykonany jest ze szkła, które dochodzi teraz do bocznych ramek wyspy. Wcześniej szkło wypełniało mniej więcej 2/3 modułu aparatów, z prawej strony był już metal. Wyspa nie wystaje za bardzo i nie zaczepia się w kieszeni.

Rozmieszczenie elementów też się nie zmieniło jakoś szczególnie. Jak zawsze na prawym boku znalazł się odwrócony układ przycisków – niżej regulacja głośności, wyżej przycisk zasilania. Typowe dla Pixeli, ale narzekam na to co roku – głównie dlatego, że taki układ utrudnia robienie zdjęć przyciskami.

Ach, byłbym zapomniał o HiLight. W doświetlenie aparatu wkomponowany jest układ diod RGB, który ma kolorami informować o różnych zdarzeniach, co się mogłoby przydać, gdy telefon leży ekranem do dołu. To jedna z najmocniej podkreślanych nowości w Pixelach 11 Pro, ale jak na razie działa słabo. Czasami zamruga podczas wypowiedzi Gemini, reaguje na ulubione kontakty, gdy nachodzi rozmowa i to tyle. Ustawienia tej opcji są skromne, funkcjonalność taka sobie – jak na razie bez szału.

Przez ostatnie kilka lat do osobistego użytku najchętniej wybierałem smartfony z ekranami około 6,8 cala, czyli jak model XL. Tym razem postanowiłem podejść do sprawy inaczej i korzystać w pełni z zalet mniejszego rozmiaru, chowając do szuflady większy model. I wiecie co? Na takiego na przykład OnePlusa 15 nie mogę już patrzeć, taka to nieporęczna kobyła. Pixel 11 Pro świetnie leży w dłoni, nie obciąża kieszeni, a w codziennych zastosowaniach taki ekran w pełni wystarcza.

Obudowa Pixela 11 Pro jest odporna na działanie pyłu i wody zgodnie z normą IP68. Jak się jednak okazuje, seria Pixel 10 według europejskiego rejestru EPREL ma ocenę wytrzymałości B, choć zeszłoroczna seria Pixel 10 oraz pozostałe modele z serii Pixel 11 otrzymały A. Nie rozwodząc się, Pixel 11 Pro w teorii wytrzyma tylko 180 swobodnych upadków, a pozostałe modele – 270.

Ekran

Google Pixel 11 Pro wyposażony jest w ekran Super Actua LTPO OLED o przekątnej 6,3 cala (proporcje 20:9) i rozdzielczości 1280 x 2856, co daje zagęszczenie pikseli 495 ppi. Adaptacyjne odświeżanie ekranu mieści się w pełnym zakresie od 1 do 120 Hz. 

Według danych producenta jasność wyświetlacza sięga 2400 nitów w trybie HDR dla pełnego ekranu i szczytowo 3600 nitów dla obszaru 5%. W praktyce w pomiarach całego ekranu udało mi się uzyskać 1130 nitów w trybie ręcznym oraz ok. 1900 nitów w trybie automatycznym – to bardzo dobre wyniki pozwalające na swobodne korzystanie z ekranu w pełnym słońcu.

Zastosowany wyświetlacz to najnowszy panel Samsung M16, który charakteryzuje się nie tylko wysoką luminancją, ale także bardzo dużą efektywnością energetyczną, dzięki czemu wyższa jasność nie powoduje szybkiego drenowania baterii.

Niezależnie od teoretycznych parametrów ekran w Pixelu 11 Pro robi fantastyczne wrażenie – to jeden z ładniejszych wyświetlaczy, z jakimi miałem do czynienia w testowanych smartfonach. Ostrość, odwzorowanie kolorów, dynamika – miód malina.

Ekran w Pixelu 11 Pro tak jak tył chroniony jest szkłem Gorilla Glass Victus 2, a dodatkowo został wyposażony w powłokę zapobiegającą zarysowaniom, dwa razy bardziej odporną niż poprzednia generacja.

Układ i szybkość pracy

Do serii Pixel 11 trafił najnowszy układ Google – Tensor G6. Wbrew nadziejom, producent nie wykorzystał litografii 2 nm, lecz proces 3 nm, jak w poprzedniej generacji. Dodatkowo Google zastosował nietypowy układ 7 rdzeni, jednocześnie pozbywając się tradycyjnych jednostek energooszczędnych. Sercem układu jest teraz jeden bardzo wydajny rdzeń Arm C1-Ultra o taktowaniu 4,11 GHz, wspierany przez 4 rdzenie C1-Pro pracujące z częstotliwością 3,38 GHz oraz 2 rdzenie C1-Pro z zegarem 2,65 GHz.

Za generowanie grafiki odpowiada z kolei układ PowerVR CXTP-48-1536 MC1. To niestety technicznie dość stara jednostka, bazująca na procesorze serii CXT z… 2021 roku. Wariant CXTP to jego nieco unowocześniona wersja, ale wciąż jednak bardziej nadająca się do muzeum niż najnowszego flagowca. 

Układ Tensor G6 wyposażany jest także w jednostkę TPU o 50% wydajniejszą nuż w poprzedniku, a całość jest w stanie przetwarzać lokalne zadania AI nawet 3,5 razy szybciej przy niewielkim zużyciu baterii. Nad bezpieczeństwem całości czuwa natomiast nowy koprocesor Titan M3, który wprowadza sprzętowe wsparcie dla zaawansowanej kryptografii postkwantowej.

Kolejna zmiana dotyczy modemu – Google ostatecznie zrezygnował z podzespołów Samsunga i połączył nowy układ z najnowocześniejszą jednostką MediaTek M90 (3 nm), co pozwala na pobieranie danych w sieci 5G z prędkością sięgającą 12 Gb/s, przy jednoczesnym zmniejszeniu zapotrzebowania na energię o 18%.

Do tego użytkownik otrzymuje 12 lub 16 GB pamięci LPDDR5X oraz 256 UFS 4.0 lub 512 GB i 1 TB Zoned UFS 4.0. Do nas na testy dotarła wersja z 16 GB RAM u 512 GB. Jak to wszystko razem działa?

Z punktu widzenia casualowego użytkownika Pixel 11 Pro to jest rakieta – bo wiadomo, Google pięknie zoptymalizował płynność interfejsu, działanie systemowych aplikacji i tak dalej. Więc pierwsze włączenie smartfonu robi jak najlepsze wrażenie. Usługi i apki Google, włączając w to aparat, Gemini oraz dodatkowe funkcje AI działają bez zarzutu. W codziennym użytkowaniu smartfon zachowuje niewysoką temperaturę.

Poprzednia generacja Pixeli, również z układem PowerVR, była trochę krytykowana za słabe wrażenia w grach, ale do Pixela 11 Pro nie mam większych zarzutów. Co prawda nie obsługuje ray tracingu, ala da się zagrać w wymagające gry, choć nie z grafiką na maksimum. Na przykład w Diablo Immortal można włączyć wysoką jakość grafik na 60 fps i choć obciążenie jest spore, gra przebiega płynnie. W League of Legends: Wild Rift można włączyć 120 fps. W PUBG Mobile można grać po zwiększeniu poziomu grafiki.

Inne podobne gry też będą płynnie chodziły bez nadmiernego nagrzewania się telefonu, choć wymagające produkcje bedą wymagały wyboru niskiego poziomu grafiki. Problem miałem z Genshin Impact – ekran był cały różowy i nie dało się tego naprawić. Również Fortnite, choć grywalny, sypał czasami teksturami.

Choć wrażenia z codziennego użytkowania są pozytywne, testy syntetyczne wskazują na istotne ograniczenia układu Tensor G6. Po pierwsze w wymagających zadaniach z wykorzystaniem GPU Pixel 11 Pro już się trochę nagrzewa i traci początkowa moc. Test obciążeniowy 3D Mark Wild Life Extreme Stress Test kończy się słabym wynikiem około 60% początkowej wydajności – najgorszy wynik po kilku powtórzeniach to 56%. Taki spadek mocy nie dziwi w topowych Snapdragonach, które mają kosmiczną szybkość, ale też wiąże się to z wysoką temperaturą. Pixel 11 Pro nagrzewa się jak one, ale wyniki ma jak średniak. W 3D Mark Wild Life Extreme maksymalnie wyciągnął 3330, podobny wynik uzyskał w naszych testach OnePlus Nord 5 z 2025 roku (Snapdragon 8s Gen 3).

Z kolei w AnTuTu 11 smartfon wyciągnął maksymalnie ok. 1,63 mln punktów, co jest niezłym wynikiem, ale w ciągu ciepłego dnia jego wydajność wyraźnie spadła do rezultatu 1,21 mln. Zrobiłem jeszcze jeden eksperyment – test w lodówce, który z kolei zakończył się rezultatem aż 1,97 mln. Oczywiście tego nie uznaję, bo pod uwagę bierzemy tylko wyniki w naturalnych warunkach pokojowych. Testy wykazały jednak, że na wysoką temperaturę, wewnętrzną lub zewnętrzną, Pixel 11 Pro szybko reaguje mocnym throttlingiem.

Bardzo intensywne przetwarzania grafiki 3D może sprawić problemy, test CPU (Geekbench 6 – 2652 / 6834) też wskazuje na średnią półkę, to może w przetwarzaniu AI telefon będzie błyszczał? W AI Benchmark smartfon osiągnął jednak słaby rezultat 1659, choć można zakładać, że Tensor G6 jest optymalizowany bardziej pod Gemini niż obce AI. Google przekonuje, że moc jego TPU poszła też w aparat, a 50% większa moc obliczeniowa umożliwiać ma nawet 4,5-krotną redukcję czasu naświetlania w szybkim trybie nocnym.

Pixel 11 Pro to kolejny przykład, że nie należy się sugerować benchmarkami – wyniki ma słabe, ale działa na ogół płynnie. Barierą mogą być tylko najbardziej rozbudowane graficznie gry na pełnych detalach i z wysokim fps.

Komunikacja

Zastosowany w Pixelach 11 modem MediaTek M90 to znaczące usprawnienie w porównaniu do poprzednich generacji z modemami Samsunga, które w określonych okolicznościach mogły powodować problemy z utrzymaniem łączności. W sieciach 5G nowy modem pobiera też znacznie mniej energii, gdy pozostaje w stanie czuwania.

Google Pixel 11 Pro pozwala na zamontowanie jednej karty nanoSIM oraz dodatkowo dodanie 8 profili eSIM, z których tylko jeden może być używany aktywnie.

Podczas testów Pixela 11 Pro nie odnotowałem żadnych problemów z działaniem łączności. Smartfon sprawnie łączy się przez VoLTE i Wi-Fi Calling w Orange i Play, a w sieciach 5G pozwala osiągnąć duże prędkości. Korzystając z pomarańczowej sieci, w mieszkaniu osiągałem ponad 700 Mb/s pobierania, co jest rekordem w moich pomiarach w pomieszczeniach. W terenie otwartym co prawda nie udało mi się przebić 1 Gb/s, ale było blisko.  

Wraz z Pixelem 11 w Androidzie 17 na Pixelach zadebiutowała funkcja VPN od Google, wbudowana w system, darmowa usługa VPN zapewniająca większe bezpieczeństwo podczas połączeń z internetem. Żeby z niej skorzystać, trzeba ja aktywować przed sesją – można to zrobić, dodając wcześniej kafelek do panelu szybkich ustawień. Na górnym pasku pojawia się wówczas ikona kluczyka. Działa to całkiem nieźle. W Warszawie VPN od Google nie zmieniał mi lokalizacji, ale adres IP oraz dostawcę – już tak.

Wśród nowości w Pixelach 11, debiutujących wraz z nowym Androidem 17, znalazła się łatwiejsza łączność z ekosystemem Apple. Funkcja Szybkie udostępnianie (Quick Share) jest już w pełni kompatybilna z rozwiązaniem AirDrop z urządzeń Apple – można więc wysyłać i odbierać pliki w dosłownie kilku kliknięciach.

Kolejną nowością, która ma debiutować wraz z Pixelami 11, ale docelowo trafi do wszystkich nowszych Androidów, jest Tap to share – szybka wymiana kontaktów, zdjęć i filmów po zainicjowaniu połączenia przez NFC. Wystarczy tylko zbliżyć odblokowane telefony górnymi częściami odbudowy i poczekać na interakcję. Tyle w teorii, bo w praktyce nie udało mi się połączyć w ten sposób, a używałem jako pary obsługiwanego już ponoć Pixela 9.  

Seria Pixel podobnie jak wcześniejsze modele została wyposażona w funkcję satelitarnych połączeń alarmowych, która pozwala w sytuacji bez zasięgu wysyłać wiadomości do służb ratunkowych i udostępniać lokalizację. W Polsce powinna działać, choć w trakcie testów Pixel 11 Pro informował mnie, że „urządzenie nie zostało zarejestrowane w usłudze” i połączenie satelitarne nie jest dostępne. Zapewne kwestia czasu, w Pixelu 10 to działało od razu.

Pixel 11 Pro zapewnia łączność Bluetooth v6 z dość ciekawym zestawem kodeków audio. Poza podstawowymi SBC i AAC smartfon obsługuje aptX, aptX HD, LDAC, ale także LHDC v5. Ten ostatni to hi-resowy kodek znany głównie z chińskich smartfonów marek jak OnePlus, Oppo czy Xiaomi, ale nie zawsze obecny w smartfonach innych producentów. A tu w amerykańskim Pixelu – jest. Brzmienie na słuchawkach jest bardzo dobre, choć do pełni szczęścia zabrakło mi systemowego korektora graficznego, by lepiej dostroić niektóre słuchawki.

Zamiast tego jest funkcja dźwięku adaptacyjnego, ale obejmuje tylko głośniki. Mechanizm ten wykorzystuje mikrofon telefonu do analizy akustyki otoczenia i na bieżąco automatycznie dostraja parametry odtwarzania. Głośniki Pixela 11 Pro całkiem ładnie grają i można na nich nawet posłuchać muzyki, chociaż niezbyt głośno.

System i funkcje AI

Google Pixel 11 Pro dostarczany jest domyślnie z Androidem 17, który ma obiecane pełne 7 lat wsparcia obejmującego aktualizacje systemu, poprawki bezpieczeństwa oraz cykliczne aktualizacje funkcji Pixel Drop. 

Przyznam szczerze, że po miesiącach używania różnych smartfonów, w tym najczęściej własnych OnePlusów, telefon z czystym Androidem 17 był dla mnie prawdziwą przyjemnością. System jest lekki, schludny, logiczny, ale jednocześnie nie brakuje w nim elementów cieszących oko ani bardziej zaawansowanych funkcji. Oczywiście wciąż znalazłoby się wiele rzeczy, które od dawna są w chińskich smartfonach, np. wyłącznie panelu szybkich ustawień na ekranie blokady czy precyzyjnych informacji o podłączonych akcesoriach Bluetooth, ale wynagradza to wygoda używania i duża responsywność interfejsu.

Seria PIxel 11 weszła z kolejnymi nowościami dotyczącymi sztucznej inteligencji, która dzięki układowi Tensor G6 miała dostać skrzydeł. Wszystko razem tworzy pakiet Gemini Intelligence, ale niestety, z pełni zalet skorzystają mieszkańcy wybranych krajów, a Polacy muszą się liczyć z poważnymi ograniczeniami. 

Najważniejszą z takich nowości jest Proaktywne wsparcie (Proactive Assistance), silnik napędzający kilka różnych funkcji AI. Jego głównym zadaniem jest dostarczanie spersonalizowanych i aktualnych sugestii na podstawie zawartości ekranu, powiadomień systemowych, lokalizacji czy informacji z wybranych aplikacji. Co jednak ważne, proaktywny Gemini nie czeka biernie na polecenia użytkownika, tylko sam przewiduje jego potrzeby, analizując kontekst na ekranie i proponując działania. Funkcja ta dostępna jest w 7 krajach, ale nie u nas. 

Proaktywne wsparcie pozwala na przykład skorzystać z dodatkowych funkcji AI w aplikacji Wiadomości, gdzie Gemini może pomóc w wyszukiwaniu restauracji i rezerwowaniu stolików bezpośrednio z czatu, może też zamawiać zakupy spożywcze z listy w Notatkach Keep oraz robić różne porównania podczas zakupów przez smartfon. Kolejna funkcja to szybkie sugestie oparte na lokalizacji, które informują o ciekawych obiektach w okolicy, np. polecanej przez smakoszy restauracji.

Gemini staje się więc prawdziwie przydatnym asystentem, który przewiduje potrzeby i działania użytkownika, ale nie w Polsce. Czy to się kiedyś u nas pojawi? Należy wątpić, tak jak nie pojawiły się podobne funkcje z lat poprzednich.

Na otarcie łez otrzymujemy ulepszone Zakreśl, aby wyszukać, które działa w aparacie – wystarczy tylko najechać obiektywem na interesujący nas obraz. Tak naprawdę jednak ta opcja była udostępniana już wcześniej, w Pixelach 11 pojawiła się „oficjalnie”. 

Z innych nowości warto też odnotować funkcję Rambler, pozwalającą głosowo wprowadzać treści na klawiaturze Gboard za pomocą swobodnej mowy. Funkcja automatycznie poprawia zająknięcia i powtórzenia, przekształca naturalną mowę w dopracowany tekst, pozwala też głosowo dodać emotki lub zmieniać treść. Działa to fantastycznie – Rambler jest w stanie w logiczny sposób wyeliminować z zapisu nie tylko wstawki „hmm” czy „yhm”, ale też dłuższe, ale zbędne słowa czy zwroty, jak „no tak”, „właśnie”, „także ten”, a efektem jest zdanie zawierające czysty sens wypowiedzi. Minusem tej funkcji są jednak niejasne limity wykorzystania.

Aparaty

Pixel 11 Pro otrzymał potrójny zestaw tylnych aparatów, bardzo przypominający to, co znamy z zeszłorocznego Pixel 10 Pro:

• główny: 50 Mpix z matrycą 1/1,3 cala i przysłoną f/1,68 oraz kątem widzenia 82°, z ostrzeniem Octa PD i stabilizacją OIS,
• ultraszerokokątny: 48 Mpix z przysłoną f/1,7, Quad PD, matrycą ½,51 cala oraz kątem 123°.
• aparat z teleobiektywem: 48 Mpix (f/2,8, Quad PD, OIS, matryca 1/1,95 cala, kąt 23°) z 5-krotnym zoomem optycznym oraz zoomem Pro Zoom aż do 120x. 

Z przodu znajdziemy natomiast aparat o rozdzielczości 42 Mpix (Dual PD, przysłona f/2.2, kąt widzenia 103°).

Z tego wynika, że w porównaniu do Pixela 10 Pro główny aparat praktycznie się nie zmienił, choć Google podaje, że to całkiem nowa matryca. Ultraszerokokątny otrzymał minimalnie większy czujnik (wcześniej był 1/2,55 cala) o pomijalnej różnicy, więcej zmian przyniósł aparat z teleobiektywem, gdzie przy tej samej rozdzielczości otrzymujemy sensor o przekątnej powiększonej o 31%, co daje aż o 71% większą całkowitą powierzchnię światłoczułą. Aparat selfie najwyraźniej jest bez zmian.

Trochę zmieniła się aplikacja aparatu. Jak zwykle jest tu pełno opcji pozwalających poprawić obraz ręcznie, jak i za pomocą AI, a dodatkowo doszedł nowy tryb Magiczne ujęcie, który ma swój specjalny przełącznik obok ikony aparatu. Krótko mówiąc: naciskasz spust migawki, a aparat sam nagrywa wideo i robi zdjęcia, wybiera najlepsze momenty, poprawia je, wyostrza i zapisuje jako gotowe materiały do zamieszczenia. Wszystko z pomocą Gemini. Chodzi o to, by użytkownik nie musiał zaprzątać swojej uwagi na fotografowanie w ważnych chwilach, zwłaszcza w dynamicznych (np. sportowych czy z dziećmi).

Nowością są też style: Magazyn Vintage, Aksamitny, Klasyczny, Cyfrówka Y2K, Czarno-Biały czy Minimalistyczny. Każdy z nich robi zdjęcia w nieco innej tonacji i estetyce.

Poza tym znajdziemy już lepiej znane tryby jak nocny, portretowy, Dodaj mnie, Długa ekspozycja, Dynamiczny ruch czy panorama. Jest też Fotoasystent ułatwiający dzięki AI robienie zdjęć oraz opcje włączające się automatycznie jak tryb makro oraz Astrofotografia.

Jakość zdjęć jest bardzo dobra, a Pixel 11 Pro pozytywnie zaskoczył mnie w wielu sytuacjach. Uchwycone nim obrazy mają ładne kolory – mocne, ale naturalne – odpowiednią dynamikę i ostrość. Fotografie wychodzą dobrze w każdym zbliżeniu, a więc od aparatu ultraszerokokątnego przez kolejne poziomy zoomu  (także w zakresach 2x-5x głównego aparatu) aż do optycznego 5x. Powyżej też można uzyskać ciekawe efekty, nawet przy 120 x.

Tu pojawiają się jednak niuanse.  Cyfrowe zbliżenia tak mniej więcej do 20x wychodzą stosunkowo ostro w naturalny sposób, ale już wyżej nawet na podglądzie widać rozmycie i szumy. Powyżej 50x robi się jajecznica. Ale! Tu do gry wchodzą czary AI. Nawet zdjęcie 120x, które wyjdzie nieostre, jest natychmiast przetwarzane przez AI i po jakimś czasie można podziwiać efekty – są naprawdę dobre i co ważne, bez halucynacyjnych dodatków.

Przykład poniżej – zdjęcie w maksymalnym zoomie 120x oryginalne i po wyostrzeniu AI.

Oszustwo? Może trochę tak, bo nie ma szans, by takim zoomem zrobić ostre zdjęcie, ale efekt jest świetny i to się liczy.

Aparat główny 24 mm, zoom 1x-5x

Z drugiej strony świetnie też działa tryb makro czy zdjęcia drobnych przedmiotów w zbliżeniach.  Z makro można skorzystać  we wszystkich aparatach, także z teleobiektywem. Aktywuje się automatycznie przy określonym zbliżeniu.

Aparat ultraszerokokątny 12 mm, zoom 0,5x

Aparat z teleobiektywem 105 mm, zoom 5x-120x

Trochę mniej podoba mi się działanie trybu nocnego. Ujęcia w zbliżeniach do 1x wychodzą bardzo ładnie, ale już przełączenie się na wyższe poziomu zoomu może powodować rozmycie, w niektórych sytuacjach zdjęcia wychodzą nieostre. Na oświetlonej ulicy ostrość jest bez zarzutu na każdym poziomie zoomu, ale już w ciemnym parku aparat już się gubi. Tryb nocny zauważalnie rozjaśnia scenę, ale w granicach rozsądku, z zachowaniem nastroju i kolorów. 

Zdjęcia w trybie nocnym

Tryb kamery

Kamera pozwala rejestrować wideo o rozdzielczości do 8K przy 24/30 kl./s lub 4K dodatkowo także w 60 kl./s. Podobnie jak w aparacie otrzymujemy zestaw dodatkowych trybów, które rzadko spotyka się w smartfonowych kamerach: tryb nocny, portretowy czy Panoramowanie (efekt panoramy jak na filmach).

Specjalnym dodatkiem jest funkcja Ulepszona jakość obrazu, poprawiająca kolory, oświetlenie i stabilizację filmów – z pomocą AI. Działa to naprawdę dobrze, ale przetwarzanie nawet krótkich filmów (minuta, dwie) filmów trwa dość długo – kilka lub wręcz kilkanaście godzin, jeżeli nazbiera się ich więcej. Poza standardową stabilizacją OIS można skorzystać z dodatkowych opcji jak przewidziana do nagrywania w ruchu stabilizacja aktywna. 

Efekty są jak najlepsze, kamera nagrywa ładne klipy w 10-bitowym HDR, pełne szczegółów i kolorów. Rozczarowuje jednak stabilizacja. Jej podstawowy, domyślny poziom (tryb „Standardowa”) nie za bardzo radzi sobie w dynamicznych scenach, np. podczas kręcenia z ręki w marszu. Obraz się mniej lub bardziej trzęsie, średnio to wygląda. Rozwiązaniem może być  stabilizacja w trybie „Aktywna”, choć osiągalna w nim maksymalna rozdzielczość to  1080p w 30 kl./s. Tu właśnie widać ograniczenia mocy układu Tensor. 

Można też skorzystać z ulepszenia AI, ale to trwa, więc przetworzonego filmiku nie będzie można spontanicznie wrzucić na media społecznościowe. Co więcej, wybór ulepszeń AI i rozdzielczości 4K daje w sumie dwa filmy – pierwszy dostępny od razu, ale w rozdzielczości 1080p i po jakiś czasie drugi, przetworzony, już w 4K. 

Wideo 4K z ulepszeniami AI

Wideo 4K z ulepszeniami AI

Wideo 1080p, stabilizacja Aktywna”

Wideo w trybie nocnym

Bateria i czas pracy

Energię do pracy Pixela 11 Pro dostarcza akumulator litowo-jonowy 4850 mAh, czyli najmniejszy z całej serii, bo nawet w podstawowym Pixelu znalazł się akumulator 4985 mAh. Jak widać, Google jeszcze nie zauważa trendu na ogniwa krzemowo-węglowe o dużej gęstości i pojemności – w takim smartfonie aż by się prosiło o np. 6000 mAh. Google co prawda przekonuje, że nowy układ SoC zapewnia większą oszczędność, a telefon może pracować w mieszanym cyklu ponad 30 godzin.

Owszem, tragedii nie ma, ale wyjeżdżając na weekend, lepiej nie zapinać ładowarki. U mnie smartfon używany do typowych zastosowań, ale najczęściej internetu, słuchania muzyki i robienia zdjęć, przepracowywał maksymalnie do 1,5 dnia. Lepiej się jednak nastawiać na ładowanie każdego dnia. Mocnym obciążeniem dla akumulatora są aparat i kamera – po 2-3 godzinach foto spaceru stan baterii może się zmniejszyć poniżej 50%. Granie w gry mobilne oznacza utratę około 12-13% energii w ciągu godziny, co powinno wystarczyć na blisko 8 godzin zabawy.

W naszym standardowym teście odtwarzania wideo 4K przy jasności 300 nitów smartfon też nie zachwycał, osiągając 14 godzin i 24 minuty. 

Z ładowaniem jest bez zmian – znów dostajemy tylko 30 W, bardzo mało jak na telefon udający flagowca. Google podaje, że w 30 minut można osiągnąć 55% naładowania (za pomocą kupowanej oddzielnie ładowarki 30 W USB-C PPS), w praktyce uzyskałem podobny rezultat – 54%. Po 45 minutach było to natomiast 76%, a po godzinie – 88%. W sumie pełne naładowanie trwało około 80 minut.

Można też skorzystać z ładowania bezprzewodowego do 25 W, w tym z wykorzystaniem magnetycznego systemu Pixelsnap (zgodnego ze standardem Qi 2.2). Wbudowane w obudowę telefonu magnesy automatycznie przyciągają i precyzyjnie pozycjonują smartfon i ładowarkę. Gwarantuje to stabilne połączenie bez ryzyka przypadkowego zsunięcia się sprzętu i przerywania ładowania. Niestety, nie mam takiego akcesorium, za to na mojej ładowarce OnePlus o mocy 50 W smartfon lądował się tak koszmarnie wolno, że aż się odechciewało korzystać. 

Google Pixel 11 Pro – czy warto?

Ocenę Pixela 11 Pro należy umieścić na kilku poziomach. Po pierwsze – cena. Smartfony Pixel są tradycyjnie zbyt wysoko wyceniane, teraz nie jest inaczej. Urządzenia innych marek za takie kwoty oferują jednak nieco bardziej wyśrubowane parametry. „Ale Google dodaje do tego wyjątkowy pakiet funkcji AI i specjalne dropy Pixela, które uzupełniają możliwości sprzętowe”. Tak, to prawda, ale w Polsce znów zestaw tych funkcji jest mocno okrojony – może w takim razie w naszym kraju cała seria powinna mieć obniżone ceny? Sam bym polecał Pixela 11 Pro ze szczerego serca, gdyby startował z pułapu tak około 4000 zł.

Drugi poziom to oczekiwania. Kto liczy na flagowca ze wszystkimi funkcjami na maksa, znów rozczaruje się podejściem Google. Wydajność jest średnia, akumulator przeciętny, ładowanie wolne. Ok, Pixel 11 Pro mocno plusuje sekcją fotograficzną, ale chińskie topowe modele wypadają pod tym względem nie gorzej, niektóre może lepiej, a jednocześnie nie idą na kompromisy sprzętowe.

Kolejny poziom to „czy warto zamienić”, co dotyczy głównie użytkowników telefonów Google. Posiadacze starszych modeli jak seria Pixel 7 czy Pixel 8 zdecydowanie powinni się przesiąść, bo korzyści będą zauważalne, co wynika z oczywistych różnic technologicznych. Użytkownicy serii Pixel 9, a już zdecydowanie PIxeli 10 Pro mogą nie dostać jednak tylu korzyści, na jakie liczą, chociaż trzeba też podkreślić, że Google naprawił kilka wad, jak modem czy zarządzanie temperaturą. Dla nich przesiadka ma sens, o ile mankamenty poprzednika faktycznie nie dają żyć.